Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

Το δικό μας baby boom;



Μέσα σ’ ένα μήνα είχαμε στον κύκλο μας, αρκετά γεννητούρια κι αναγγελίες εγκυμοσύνης.

Η βαφτιστήρα μου έφερε στον κόσμο ένα όμορφο αγοράκι. Ο Νίκος, γιος ενός φίλου μας, έγινε κι αυτός μπαμπάς. Σε μια συνάντηση συμμαθητριών έγιναν τρεις αναγγελίες από μέλλουσες καταχαρούμενες γιαγιάδες. Η μία, ήδη έχει ένα εγγονάκι και στα σκαριά είναι τώρα, δίδυμα. Η μητέρα του Δημητράκη, ο οποίος χαζεύει απ’ το μπαλκόνι του τις γάτες μας, είναι με την κοιλιά στο στόμα. Ο Στάθης, γιος μιας συναδέλφου, τον οποίο ξέρουμε από μικρό, έκανε κι αυτός το θαύμα του. Και τέλος, μια παλιά μου μαθήτρια και δύο φίλοι στο facebook ανέβασαν φωτογραφίες νεογέννητων.

Συνήθως γεννιούνται πολλά παιδιά όταν οι άνθρωποι αισθάνονται ασφαλείς και βλέπουν να ανοίγεται μπροστά τους ένα ελπιδοφόρο μέλλον. Όπως έγινε με τους στρατιώτες που επέστρεψαν νικητές από τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο στις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Αυστραλία. Τότε, κυρίως μεταξύ 1946 και 1964 παρατηρήθηκε μια δραματική αύξηση των γεννήσεων, η οποία ονομάστηκε baby boom


Αντίθετα σε περιόδους αβεβαιότητας οι άνθρωποι διστάζουν να φέρουν στον κόσμο παιδιά και το άγχος για το αύριο προκαλεί αναστολές. Το φαινόμενο αυτό, υπερτονισμένο, πραγματεύονται ο Πολ Όστερ  στο μυθιστόρημά του «Στη χώρα των εσχάτων πραγμάτων»,  αλλά και ο Alfonso Cuaron στην  ταινία  «Τα παιδιά των ανθρώπων», την οποία ξαναέδειξε πρόσφατα η τηλεόραση.  

Και στα δύο έχουμε κοινωνίες σε βαθιά κρίση κι οι άνθρωποι έχουν πάψει να γεννάνε. 

Στο βιβλίο, σε μια εφιαλτική χώρα όπου τα πάντα καταρρέουν κι επικρατεί η βία κι η ανομία, η Άννα, μια νέα γυναίκα, η οποία με δυσκολία προσπαθεί να κρατήσει κάποια κομμάτια του χαρακτήρα της ανέγγιχτα, μας ξαφνιάζει με τη δύναμη να ερωτεύεται, να αγαπά και να εμπιστεύεται τους ανθρώπους. Η ανέλπιστη εγκυμοσύνη της δίνει κουράγιο στην ίδια και φωτίζει τη ζοφερή ατμόσφαιρα του βιβλίου. 

"Δημιουργώντας μαζί ένα παιδί, επιτρέπαμε σ' έναν καινούριο κόσμο να υπάρξει.

Όσο υπάρχει νέα ζωή υπάρχει ελπίδα.

Στην ταινία, η οποία βασίζεται στο βιβλίο της Phyllis Dorothy James White, η ανθρωπότητα πάσχει από στειρότητα, έχουν πάψει να γεννιούνται παιδιά και το ανθρώπινο γένος βλέποντας ότι δεν υπάρχει μέλλον βυθίζεται στην απόγνωση. Ο κοινωνικός ιστός έχει διαρραγεί κι επικρατεί παντού αναρχία. Κι εδώ συμβαίνει ένα θαύμα. Μια γυναίκα κατορθώνει να συλλάβει. Κάποιοι αναλαμβάνουν να την προστατεύσουν, για να γεννηθεί το παιδί, το κλειδί για την επιβίωση, να μην χαθεί η ελπίδα.



Και στις δύο περιπτώσεις η γέννηση ενός παιδιού αντιμετωπίζεται ως θαύμα και φέρνει χαρά, ελπίδα, πίστη στο μέλλον.

Είδα κι εκείνη τη διαφήμιση της Coca Cola που μας δείχνει πόσα μωρά γεννιούνται και κάνουν τα πρώτα τους βήματα, κι ήρθε κι έδεσε το πράγμα.  Ναι,  ξέρω, θέλει να μας πείσει ότι με τη δική της συμβολή θα ξεπεράσουμε τα προβλήματά μας, αλλά ας μην είμαστε τόσο γκρινιάρηδες, το μήνυμά της είναι αισιόδοξο. Βασίζεται εξάλλου – όπως δηλώνουν -  σε πραγματικές έρευνες.

Σκέπτομαι, λοιπόν, πως αν οι δικοί μας νέοι, παρά το φάσμα της ανεργίας και της αβεβαιότητας για το μέλλον που τους ετοιμάσαμε, τολμούν να γίνουν γονείς, να φέρουν σ’ αυτόν τον κόσμο τα παιδιά τους, τότε δεν έχει χαθεί η ελπίδα μας.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, το χαμόγελο των νεογέννητων και των μωρών που έρχονται να φωτίσουν τις μέρες μας κι ας κάνουμε ό,τι μπορούμε για να γίνει η ζωή τους σ’ αυτόν τον κόσμο πιο ευχάριστη. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου