Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2012

Αγαπημένη μου μαμά


Αγαπημένη μου μαμά,
Είναι Μάρτης και μια τέτοια μέρα, την ώρα που στις εκκλησίες έψαλλαν τους Χαιρετισμούς, που τόσο σου άρεσαν, έφυγες από κοντά μας. Σήμερα είναι, επίσης, και η Ημέρα της Γυναίκας, και είπα να σου γράψω ένα γράμμα σαν κόρη προς τη μητέρα της αλλά και σαν γυναίκα προς γυναίκα. Για να σου πω πράγματα που έμειναν ανείπωτα μεταξύ μας.
Σ’ ευχαριστώ που μ’ έφερες στον κόσμο και μου χάρισες αυτό το υπέροχο -αν κι επικίνδυνο – ταξίδι, που λέγεται ζωή. Γνωρίζω, ότι υπήρξα η πραγματοποίηση του ονείρου σου.
«Ήθελα ένα κοριτσάκι, για να με καταλαβαίνει», μου έλεγες πάντα, και σ’ ευχαριστώ που μου τόνιζες πως δεν ήμουν ανεπιθύμητη.
"Η μητέρα Κατερίνα ταίζει τη νεογέννητη κόρη μας, Ρέα"
σημείωσε ο ζωγράφος πατέρας.
Σ’ ευχαριστώ για όλη την αγάπη που μου έδωσες, για τα μοναδικά φορεματάκια που μου έραβες, για τους φιόγκους που μου κολλάριζες,  για τους σχολικούς γιακάδες που μου κένταγες με δικά σου σχέδια.
Σ’ ευχαριστώ και για τις τιμωρίες που έφαγα, για να μάθω να κάνω κάποια πράγματα σωστά. Ναι, ίσως ήσουν λίγο περισσότερο αυστηρή μαζί μου – δασκάλα, βλέπεις – αλλά καταλαβαίνω ότι το έκανες για το καλό μου.
Σε πίκραινα ίσως, όταν απαντούσα πως αγαπούσα πιο πολύ τον πατέρα μου, στην ανόητη ερώτηση που κάνουν οι μεγάλοι στα παιδιά : «Ποιον αγαπάς πιο πολύ;». Είναι αλήθεια πως ήταν πιο διασκεδαστικός από σένα, όταν μεγάλωσα όμως, σε «κατάλαβα». Όταν έγινα γυναίκα, ένιωσα την αλληλεγγύη μεταξύ μας, και σε υποστήριξα, όπως  πάντα επιθυμούσες να κάνει η κόρη σου.
Σ’ ευχαριστώ και για τις θυσίες που έκανες για χάρη μου. Όταν άφησες το ωραίο σου σπίτι και τον άντρα σου για να είσαι δίπλα μου στις σπουδές μου, για να μην κακοπέσω. Ίσως έπρεπε να μ’ αφήσεις μόνη μου, να σπάσω τα μούτρα μου και να γίνω πιο ανεξάρτητη, αλλά πάλι μπορεί να κατάλαβες πως ήμουν επιρρεπής στα ξεστρατίσματα κι ήθελες να με προστατέψεις.
Νομίζω πως δεν σε απογοήτευσα.  Έκανα, βέβαια, πράγματα για τα οποία μετανιώνω και θα ντρεπόσουν για μένα, αν τα μάθαινες. Ευτυχώς, όσο ζούσες δεν τα έμαθες. Τώρα θα ξέρεις τι εννοώ, αλλά εκεί  -  «εις τας Αιωνίους Μονάς», όπως έλεγες - που βρίσκεσαι τέτοια πράγματα δεν σ’ αγγίζουν, πια. 
Σ’ ευχαριστώ για την υπομονή σου, τη σιωπή, την ευγένεια, τη διακριτικότητα, την εργατικότητά σου, την προσήλωση στο στόχο αλλά και τη διαλλακτικότητά σου, πράγματα που μου τα δίδαξες με τις πράξεις σου κι όχι με λόγια.
Τώρα, βέβαια, ανακαλύπτω, πως η παρέμβασή σου στη ζωή μου ήταν πολύ πιο καθοριστική απ’ όσο νόμιζα. Σου καταλογίζω πως καταπίεσες τη δημιουργικότητά μου και μ’ έκανες περισσότερο συντηρητική απ’ όσο ήταν η φύση μου. Κι αυτό είναι το μόνο για το οποίο  σου κρατάω – όχι κακία – αλλά κάτι σαν πίκρα, γιατί αναρωτιέμαι πώς θα ήταν η ζωή μου, αν είχα κάνει ελεύθερα κάποιες επιλογές.
Ξέρω πως το έκανες για το καλό μου, αλλά εσύ η ίδια μου έμαθες πως «η αρκούδα, από την πολλή αγάπη σφίγγει το αρκουδάκι και το πνίγει». Ας μην ξεχνάμε όμως, ότι υπήρξες μια μητέρα του περασμένου αιώνα και κουβαλούσες όλα τα «πρέπει» της εποχής και του περιβάλλοντος, στο οποίο βρέθηκες κι ήταν δύσκολο για μια γυναίκα σαν εσένα να διακρίνει τα όρια μεταξύ της αγάπης και της εξουσίας. Ακόμα και σήμερα αυτά τα δύο συγχέονται.
Πάντως, το άθροισμα υπήρξε θετικό, και μακάρι να είχα κι εγώ μια κόρη για να της έδινα τα μισά, απ’ όσα πρόσφερες εσύ σε μένα, αξιοποιώντας την εμπειρία που απέκτησα από τα δικά σου - μικρά - λάθη.
Σε θυμάμαι με αγάπη.
Να είσαι ήσυχη εκεί που βρίσκεσαι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου