Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

Ένα σκοινί για τα όνειρά μας


Αν μας έλεγε κάποιος, πριν από δυο- τρία χρόνια, ότι θα βρεθούμε σ’ αυτή την δεινή θέση θα τον πιστεύαμε; Όχι, γιατί ακούγαμε τους πολιτικούς μας, οι οποίοι – όλοι – μας ξεγελούσαν είτε από άγνοια της πραγματικής κατάστασης είτε με δόλο, για να υφαρπάξουν την ψήφο μας.
Και πώς αισθανόμαστε σήμερα;
Ως Έλληνες; Ταπεινωμένοι.
Ως λαός; Προδομένοι
Ως ψηφοφόροι; Παραπλανημένοι
Ως εργαζόμενοι; Αδικημένοι.
Ως συνταξιούχοι; Ξεζουμισμένοι
Ως δημιουργικά άτομα; Με ψαλιδισμένα τα φτερά.
Ως τίμιοι φορολογούμενοι; Εξοργισμένοι.
Ως πλούσιοι; Άνετοι (όσοι έβγαλαν τα λεφτά τους έξω).
Ως φτωχοί; Φτωχότεροι.
Ως ασθενείς; Ανασφαλείς.
Ως νομοταγείς πολίτες; Απροστάτευτοι.
Ως άνεργοι; Απελπισμένοι.
Ως νέοι; Παγιδευμένοι.
Ως παιδιά; Φοβισμένα…

Ένας λαός που βρίσκεται σ’ αυτή την κατάσταση μπορεί πολύ εύκολα να χάσει την δυνατότητα να ονειρεύεται. Μπορεί τα όνειρα μας να φύγουν και να χαθούν μακριά κι αυτό είναι το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί.
Μπορεί κανείς να κατευθύνει τα όνειρα;

«…Είπες ναι
και άπλωσες ένα σκοινί
πλεγμένο από σύννεφα και νύχτα
που χάνονταν η άκρη του στο τέλειωμα της μέρας

το άπλωσες και είπες
από αυτό θα κρατιούνται τα όνειρα
για να μη χάσουν το δρόμο τους
και κυλήσουν
σε νερά σκοτεινά
και βρεθούν
στην ασημένια έρημο
στο φως του φεγγαριού
και σκαλώσουν
σε κατακόκκινα βουνά
στο κοίμισμα του ήλιου

μη ξεστρατίσουνε
και ξαποστάσουνε σε ξένα προσκεφάλια»

Αυτή την απάντηση δίνει η Έλλη Μέλη, Κωνσταντινουπολίτισσα ποιήτρια και ζωγράφος, στο ποίημά της «Ανεπίδοτα γράμματα - Όνειρα χωρίς αποδέκτη» (Κινστέρνα, τ.12, Δεκέμβριος 2007).
Αυτό το ποίημα μου φέρνει πάντα στο μυαλό την εικόνα των παιδιών του νηπιαγωγείου, όταν τα βγάζουν οι δάσκαλοι στην πόλη και τα βάζουν να κρατάνε ένα σκοινί για να μη χαθούν, να μην ξεστρατίσουν.
Ένα τέτοιο σκοινί χρειαζόμαστε επειγόντως για να πιαστούν απ’ αυτό τα όνειρα μας, να μη χάσουν το δρόμο τους και «κυλήσουν σε νερά σκοτεινά».
Τι μπορεί να παίξει το ρόλο αυτού του σκοινιού; Δεν ξέρω, αλλά σκέπτομαι διάφορα:
Η απόφαση να μην αφήσουμε κανέναν πολιτικό να μας ξεγελάσει ξανά.
Η συναίσθηση ότι πρέπει να αλλάξουμε τις αξίες και τις προτεραιότητές μας.
Η ευστροφία και η ικανότητα να βρίσκουμε λύσεις και διεξόδους – αν χρησιμοποιηθεί προς τη σωστή κατεύθυνση, βέβαια, κι όχι για να κοροϊδεύουμε, όπως γινόταν μέχρι τώρα.
Η αλληλεγγύη, επίσης, είναι κάτι σημαντικό, στο οποίο μπορούμε να στηριχτούμε.
Η δημιουργικότητα που μας χαρακτηρίζει ως λαό.
Η απόφαση να τηρούμε τους νόμους, κάτι που το κάνουμε με μεγάλη ευκολία στο εξωτερικό, ενώ εδώ, στην πατρίδα μας, το ξεχνάμε…
Νομίζω όμως, ότι όλα αυτά συνιστούν μια υπέρβαση, που είναι πολύ δύσκολο να την κάνουμε. Δύσκολο, γιατί έχουμε μάθει αλλιώς. Όταν έρχεται η ώρα των αποφάσεων σκεπτόμαστε πάντα τι θα ωφελήσει εμάς και τους δικούς μας ανθρώπους – βραχυπρόθεσμα. «Ας βολευτούμε τώρα, κι έχει ο Θεός», λέμε.
Λένε ότι ο λαός είναι σοφός.
Δεν το πιστεύω.
Ο λαός είναι εύπιστος και αφήνεται να τον παραμυθιάζουν αυτοί που του υπόσχονται τα περισσότερα. Είμαστε και λαός ονειροπόλος και μας πείθουν εύκολα πως το μέλλον μας θα είναι ανθόσπαρτο. Αντί γι αυτό όμως βλέπουμε ένα ένα τα όνειρα μας να πετάνε μακριά και να χάνονται… Να πηγαίνουν  «να ξαποστάσουνε σε ξένα προσκεφάλια…».
Και περιμένουμε  κάποιον να μας απλώσει το σκοινί.
Λάθος. Εμείς πρέπει, μόνοι μας, να το πλέξουμε  αυτό το σκοινί. Όλοι μαζί, με νέα, γερά και άθραυστα υλικά να μαζέψουμε το κουράγιο μας και ό, τι καλό υπάρχει μέσα μας να το πλέξουμε και να το απλώσουμε να πιαστούν τα όνειρα όλων μας, αλλά κυρίως των νέων μας και των παιδιών μας.

4 σχόλια:

  1. Τό σχοινί χρειάζεται,όχι γιά τά ονειρά μας αλλά γιά νά κρεμάσουμε αυτούς πού έχουν οδηγήσει ένα λαό στήν εξαθλίωση.
    Τάσος Παπαϊωάννου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πόσο δίκιο έχεις .... Όμως ,πολύ φοβάμαι, ότι το κακό που έχει γίνει είναι πολύ μεγαλύτερο από ότι φαίνεται κι από ότι πιστεύουμε ... Δεν ξέρω αν μας έχει απομείνει η ικανότητα να πλάθουμε όνειρα και το κυριότερο να τα κυνηγάμε Ρέα μου ! Αλλά το χειρότερο είναι ότι βλέπω παιδιά, μικρά παιδιά, που δεν γελούν , σοβαρά, με μια αδιόρατη θλίψη στα μάτια και με πολύ θυμό!! Θυμωμένα μικρά παιδιά ... αν είναι δυνατόν !!! Τόσο μεγάλο κακό έχει γίνει και όσο αργούμε ,εμείς οι μεγάλοι, να το αντιληφθούμε τόσο ανεπανόρθωτα σημάδια θ' αφήσει!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γι αυτά τα παιδιά πρέπει να γίνει ό.τι είναι να γίνει, Τατιάνα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή